Mijn eeuwige leven

Als kind dacht ik altijd dat ik niet echt dood zou gaan. Nou ja, stoffelijk wel maar geestelijk niet.Ik zou opgebaard liggen en denken: "Nou, daar lig je dan met je grote bek".
Inmiddels heb ik dat idee wel losgelaten, gepokt en gemazeld met de dood, beroepsmatig en privé, na een lang leven maar ook veel te jong, kind nog zelfs. Het is raar verdeeld in het leven, soms zo onrechtvaardig, wreed bijna en in ieder geval onbegrijpelijk.
Wie zou er eeuwig willen leven? In een wereld met zoveel ellende en zoveel bedreigingen voor de toekomst, veelal veroorzaakt door de mens zelf. Ingegeven door de drang naar meer, mooier, groter en andere motieven.
En toch gaat het gebeuren, ik ga voor eeuwig leven! Ik realiseerde het mij vorige week toen ik iets las over een digitaal testament. Opeens besefte ik het, ik heb de keuze voor mortaliteit of het eeuwige leven.En ik heb het besluit genomen, ik kies voor de eeuwigheid!Niet stoffelijk natuurlijk, dat houdt mijn lijf niet vol en het lijkt mij niets om iedereen te overleven en alleen achter te blijven met alleen maar herinneringen aan wie mij lief waren.
Nee,ik blijf in leven op de servers van Google, Facebook, Twitter, overal waar ik mij digitaal genesteld heb. Via HootSuite kan ik mijn tweets voor de komende 30 jaar klaarzetten en niemand zal weten dat ik er niet meer ben. Alleen bij het beantwoorden zullen ze geen reactie krijgen en langzaam zullen mijn volgers verdwijnen.
Waarom maak ik dan geen digitaal testament zodat mijn accounts opgeheven kunnen worden?
Omdat het mij mooi lijkt dat mijn kleinkinderen of achterkleinkinderen en daar de kinderen van mijn naam ooit zullen Googelen en vol verbazing zullen kijken naar de inzichten die ik nu heb. En gewoon omdat het kan, wie denkt er eigenlijk aan?

Billenkoek

Billenkoek, wie kent het niet? Het is een oud woord dat gebruikt werd voor lijfstraffen door iemand, meestal een kind, over de knie te leggen en vervolgens op de billen te slaan.
Billenkoek is hoe dan ook repressief, je krijgt het pas als je iets fout hebt gedaan.
Ik moest eraan denken toen ik op 3 april 2010 een interview in de Volkskrant las met Huub Oosterhuis : Dat misbruik wijst op een ziekte. Voor wie hem niet kent: Oosterhuis is een ex-priester die door de Rooms Katholieke kerk in de ban is gedaan.In dit artikel vertelt hij over de noodseksualiteit, misstanden en het celibaat.
Bij de uitleg over het celibaat blijkt dat de Rooms Katholieke kerk billenkoek preventief gebruikte. Oosterhuis: "Ik heb me erin getraind. Dat deed je door te bidden. Dat deed je door jezelf te onderwerpen aan vernederingen die toen nog tot de gewone praktijk van alle priesteropleidingen behoorden, namelijk dat je jezelf tweemaal per week met een touw als zweep op de billen sloeg. Het mocht niet bloeden maar je moest jezelf wel pijn aandoen."
Nou dat billenkoek preventief gebruikt een mislukking was heeft het nieuws ons de afgelopen weken wel geleerd. Rooms Katholieke billenkoek heeft juist een omgekeerd effect, de zonde komt na de straf, erger kan het immers toch niet worden.
Klaarblijkelijk evalueert de Rooms Katholieke kerk haar opleidingsplannen niet op haar effectiviteit en waarschijnlijk ook niet of het touw wel echt gebruikt wordt. Het gevolg: duizenden slachtoffers van seksueel misbruik die levenslang gevangen lijken door de Rooms Katholieke kerk. Niet in de kerk zelf helaas, maar op de ergst denkbare plek, in je eigen hoofd waar het continu met je meereist.
Fritzl was natuurlijk een beest om wat hij met zijn dochter deed en met de kinderen die hij bij haar verwekt had, letterlijk opgesloten. Maar hier kwam na de ontsnapping de erkenning van het gebeurde,de strafzaak en de straf. Iets waarmee de priesters weg lijken te komen.
Het lijkt mij goed dat de priesters dan maar krijgen wat zij in hun opleiding hebben gekregen: billenkoek, maar niet op de Rooms Katholieke manier. Gewoon de zweep erover, en het mag best een beetje bloeden...