Kaikura

dinsdag 27 april 2010

Mijn eeuwige leven

Als kind dacht ik altijd dat ik niet echt dood zou gaan. Nou ja, stoffelijk wel maar geestelijk niet.Ik zou opgebaard liggen en denken: "Nou, daar lig je dan met je grote bek".
Inmiddels heb ik dat idee wel losgelaten, gepokt en gemazeld met de dood, beroepsmatig en privé, na een lang leven maar ook veel te jong, kind nog zelfs. Het is raar verdeeld in het leven, soms zo onrechtvaardig, wreed bijna en in ieder geval onbegrijpelijk.
Wie zou er eeuwig willen leven? In een wereld met zoveel ellende en zoveel bedreigingen voor de toekomst, veelal veroorzaakt door de mens zelf. Ingegeven door de drang naar meer, mooier, groter en andere motieven.
En toch gaat het gebeuren, ik ga voor eeuwig leven! Ik realiseerde het mij vorige week toen ik iets las over een digitaal testament. Opeens besefte ik het, ik heb de keuze voor mortaliteit of het eeuwige leven.En ik heb het besluit genomen, ik kies voor de eeuwigheid!Niet stoffelijk natuurlijk, dat houdt mijn lijf niet vol en het lijkt mij niets om iedereen te overleven en alleen achter te blijven met alleen maar herinneringen aan wie mij lief waren.
Nee,ik blijf in leven op de servers van Google, Facebook, Twitter, overal waar ik mij digitaal genesteld heb. Via HootSuite kan ik mijn tweets voor de komende 30 jaar klaarzetten en niemand zal weten dat ik er niet meer ben. Alleen bij het beantwoorden zullen ze geen reactie krijgen en langzaam zullen mijn volgers verdwijnen.
Waarom maak ik dan geen digitaal testament zodat mijn accounts opgeheven kunnen worden?
Omdat het mij mooi lijkt dat mijn kleinkinderen of achterkleinkinderen en daar de kinderen van mijn naam ooit zullen Googelen en vol verbazing zullen kijken naar de inzichten die ik nu heb. En gewoon omdat het kan, wie denkt er eigenlijk aan?

maandag 12 april 2010

Billenkoek

Billenkoek, wie kent het niet? Het is een oud woord dat gebruikt werd voor lijfstraffen door iemand, meestal een kind, over de knie te leggen en vervolgens op de billen te slaan.
Billenkoek is hoe dan ook repressief, je krijgt het pas als je iets fout hebt gedaan.
Ik moest eraan denken toen ik op 3 april 2010 een interview in de Volkskrant las met Huub Oosterhuis : Dat misbruik wijst op een ziekte. Voor wie hem niet kent: Oosterhuis is een ex-priester die door de Rooms Katholieke kerk in de ban is gedaan.In dit artikel vertelt hij over de noodseksualiteit, misstanden en het celibaat.
Bij de uitleg over het celibaat blijkt dat de Rooms Katholieke kerk billenkoek preventief gebruikte. Oosterhuis: "Ik heb me erin getraind. Dat deed je door te bidden. Dat deed je door jezelf te onderwerpen aan vernederingen die toen nog tot de gewone praktijk van alle priesteropleidingen behoorden, namelijk dat je jezelf tweemaal per week met een touw als zweep op de billen sloeg. Het mocht niet bloeden maar je moest jezelf wel pijn aandoen."
Nou dat billenkoek preventief gebruikt een mislukking was heeft het nieuws ons de afgelopen weken wel geleerd. Rooms Katholieke billenkoek heeft juist een omgekeerd effect, de zonde komt na de straf, erger kan het immers toch niet worden.
Klaarblijkelijk evalueert de Rooms Katholieke kerk haar opleidingsplannen niet op haar effectiviteit en waarschijnlijk ook niet of het touw wel echt gebruikt wordt. Het gevolg: duizenden slachtoffers van seksueel misbruik die levenslang gevangen lijken door de Rooms Katholieke kerk. Niet in de kerk zelf helaas, maar op de ergst denkbare plek, in je eigen hoofd waar het continu met je meereist.
Fritzl was natuurlijk een beest om wat hij met zijn dochter deed en met de kinderen die hij bij haar verwekt had, letterlijk opgesloten. Maar hier kwam na de ontsnapping de erkenning van het gebeurde,de strafzaak en de straf. Iets waarmee de priesters weg lijken te komen.
Het lijkt mij goed dat de priesters dan maar krijgen wat zij in hun opleiding hebben gekregen: billenkoek, maar niet op de Rooms Katholieke manier. Gewoon de zweep erover, en het mag best een beetje bloeden...

maandag 29 maart 2010

Boterberg

Lang geleden, toen de samenleving nog minder gecompliceerd was, hadden we de boterberg. Een overschot aan boter dat ontstond door verbeterde productiemethoden.
De boter werd voor zo´n laag bedrag aan de Russen verkocht dat als koeien menselijk verstand hadden gehad ze spontaan geweigerd zouden hebben om hun uiers nog langer te laten beroeren.
Naar nu blijkt is echter niet alle boter naar Rusland gegaan. Heel veel boter is verkocht aan de katholieke kerk waar ambtsdragers het gebruikten om het in ruime mate op hun hoofd te smeren.
Wijzen op anderen, wat zij niet goed deden en ondertussen de leer verkondigen : sex dient alleen ter voorplanting en niet voor de vleselijke lusten.
Nu blijkt dat veel van die ambtsdragers niet begrepen hadden dat dat ook op hen van toepassing was. Langzamerhand komt naar boven dat er heel veel kinderen seksueel misbruikt zijn door diegenen in wie zij vertrouwen hadden moeten kunnen hebben!
Paters die slechtziende en dove kinderen gebruikten voor hun eigen genot. De eerste groep kon niet zien wat zij moesten doen en de tweede groep kon de pater niet verstaan die, kreunend van genot, mompelde: "Oh Heer, vergeef uw zondaar!"
En we zien nog maar het topje van de ijsberg. Uit veel landen waar het katholicisme hoogtij vierde zijn nog geen berichten gehoord. Of liggen die misschien nog ergens in de bureauladen van de hoogste ambtsdrager in het Vaticaan? Dat zou toch niet de eerste keer zijn als de berichten kloppen.
Met de schijn dat dit van oude tijden is spreekt iedereen van zaken die verjaard zijn. Hoezo verjaard? Voor de slachtoffers is er niets verjaard, zij dragen al een heel leven een schier ondraaglijk geheim met zich mee.
Zij hebben recht op gerechtigheid en openbaarheid in plaats van loze verontschuldigingen van een kardinaal die baas is van de boterberg!

woensdag 17 maart 2010

Majesteit

We moeten bezuinigen, 29 miljard euro om precies te zijn. En met wij, lieve majesteit, bedoel ik wij: uw onderdanen.
Voor u wordt een uitzondering gemaakt, al jaren. Uw inkomen gaat niet naar beneden, en dat van uw kinderen ook niet. Raar eigenlijk he, zouden we dat taboe niet eens moeten doorbreken? Volgens een artikel in De Volkskrant heeft u het niet slecht gedaan met uw aandelen. Mooi ruim voor de crash verzilverd, goed gedaan! Doet u dat nou zelf? Achter de computer, realtime koersen volgen en op het moment dat u geschikt acht op de koop- of verkoopknop drukken. Of krijgt u hulp van uw kinderen, of schoonzoons? Ik schat in dat u niet zo van de computers bent. Want die computer leidt tot afstand, geen gedoe met sociale netwerken voor u. Gewoon gewone afspraakjes via de hofmaarschalk en die regelt echt geen blind date voor u.
Gek he, volgens mij brengt die computer juist nieuwe ontmoetingen. Zogenaamde tweetups die spontaan georganiseerd worden laten mensen ontmoetingen hebben die er anders niet geweest zouden zijn. Vraag het maar aan Femke als ze langskomt in juni om u te adviseren.
Maar nu even terug naar die bezuinigingen. Dat u niet onbemiddeld bent is een goed bewaard geheim. Kunt u dus niet zelf in het onderhoud van uw kinderen voorzien? Net als uw onderdanen?
Dat is het eerste beetje van de 29 miljard, niet veel weliswaar maar in termen van solidariteit van onschatbare waarde!

zondag 7 maart 2010

Lieve Agnes

Je hebt je positie bij de SP opgegeven na de gemeenteraadsverkiezingen.Voor jou was dat klaarblijkelijk nodig anders zou je het niet gedaan hebben.Eindelijk rust, nou ja op wat toelichting na later als alles rondom jou in een rustiger vaarwater gekomen is.
Op de avond van de uitslagen viel het al een beetje te horen. Toen je de aanwezigen toesprak en zei: "En liggen we daar wakker van? Ja, ik lig daar wakker van en jullie ook." Dat jij daar wakker van lag dat wist je en voor de anderen vulde je het in.
Misschien zat je wel op het randje van overspannenheid. Eerst viel je Wilders aan door hem het grootste gevaar voor de samenleving te noemen. Hiermee versterkte je zijn aanhangers in hun gelijk dat hij de juiste man is. En in het slotdebat was je niet in staat om te luisteren maar leek je je per se te moeten manifesteren.
Jammer dat het zo gelopen is. Een vrouw met een enorme betrokkenheid en volle inzet verdwijnt wat beschadigd.
Dit in tegenstelling tot Wouter en Camiel, de nieuwe helden van de mannenemancipatie. Zij durfden te kiezen voor hun gezin, althans dat was een goed argument om ermee te stoppen. Alhoewel Wouter al jaren Job aan het masseren was, al 3 jaar wist dat hij wilde stoppen. Wouter toch, jokkebrokje?